Ach ja en zo rijd mijn toet toet weer razendsnel van huis naar werk en omgekeerd. Gemaakt, schoon van binnen, want voor buiten is het nog te koud. Alles weer goed gekomen, het waren echt koude ochtenden op het station toen hij het niet meer deed.
Hoewel nog met aangepast dienstrooster rijdt ook de trein nog, of weer.
Al met al waren het drukke en vooral lange dagen voor me.
Sam en Nien zijn in Sydney aangekomen. Ze hebben de jet lag eruit geslapen en zijn Sydney aan het verkennen.
Bas is druk met de beurzen. Het is nu weer een drukkere periode dus hij is weinig thuis.
Morgen ga ik de nachtdienst weer in. Na drie weken vroege dienst is dat ook wel weer een keer lekker.
Veel slapen is altijd lekker, want op de één of andere manier gebeurd dat steeds korter en slechter.
24 februari word ik geopereerd aan mijn duim. De vergroeingen aan mijn duim zijn erger geworden en ik kan veel dingen niet meer zo goed vastpakken als zou moeten, dat betekent dus functie verlies. De handen zijn sowieso niet meer zo lekker in gebruik, maar goed we roeien met de riemen die we hebben, want het kan altijd erger. De knieen protesteren ook. Echter ook daar lukt het me redelijk om mee door te gaan. AL met al is het soms een gevecht om de dag door te komen, ik vecht dan ook door, want geen enkele ziekte krijgt me er onder zelf deze verrotte ziekte als reuma niet.
De situatie op het werk is penibel te noemen. De vraag die ik me elke dag weer stel is : “what happend? ”
Ik weet ergens diep van binnen dat dit weer zo iets is als : het ligt niet aan jou ….
Toch voelt het wel zo. Het is meer een soort vendetta van iemand die een andere visie heeft en het hard uitspeelt. Tot nu toe kon hij het niet van me winnen, maar hij heeft nu iets gevonden om me mee klein te krijgen. Mijn grootste kracht is mijn kwetsbaarheid, en dat maakt me tegelijkertijd dus kwetsbaar. Kennelijk is de gezondheidsgrens aangeven nu het wapen om me te dwingen te kiezen tussen gezondheid en werk..
De woorden we zijn een 24/7 bedrijf worden dagelijks gebezigt, de zachte ondertoon word dwingender. Wat te doen, leeft de hele dag in mijn hoofd.
Ik wil gewoon geen avonden meer werken. Vroeg en nacht zijn ok, daar kan ik mee leven zonder te veel problemen, maar die avonddiensten nekken me elke keer weer. Vooral omdat we er altijd vijf draaien. Ik trek dat niet meer. Is dat nou zo gek?
Of moet ik toegeven…

Zucht…

Er is veel te doen in weinig tijd. Tijd die ik niet heb, of geen zin in heb om die er voor te maken. Dus is het niet belangrijk genoeg of zo iets ..
Het aftellen is begonnen voor Sam en Nine, nog maar 7 dagen. Afgelopen vrijdag hebben we uit gegeten om even bij te praten en de plannen aan te horen.
Zoals het nu voor staat lijkt alles geregeld. Ik ga ze missen. Dinsdag nog even afscheid nemen en dan zwaaien..
Op het werk “spelen “er dingen die niet zo maar even neer te zetten zijn. Het woord conflicterende situatie is denk ik passend.
Tegelijk ook weer niet helemaal. Grinnik, lekker cryptisch allemaal.
Afijn, mezelf kennende vecht ik me daar wel weer uit of er komt iets op mijn pad om het op te lossen. De tijd zal het leren. Weer die tijd..
Het is in ieder geval berekoud ‘s ochtends om zes uur als ik op pad ga. Autootje start nog steeds. Is een hele geruststelling voor mij, want ik ben panisch bij geluidjes en dingetjes die anders klinken dan zou moeten in mijn autootje. Neurotisch is misschien een beter woord.. hahahahahhah
En zo gaat het dag voor dag kabbelend verder met het leven.
Ik wens iedereen sterkte en liefs en dikke knuffels..

Tot schrijfs..

is begonnen en wel met een zeer luie dag.
Laat uit bed, (laat is dan wel half acht)..Lekker opgekrult op de bank, boekje erbij, kopje thee.. Ach ik ken slechtere dagen..
De geplande Ikea is Kwantum geworden, de geplande lamp is er in ieder geval. Leeslamp en gewone lamp. Heerlijk, op mijn eigen plekje nu echt ook in het donker( lees avond) te kunnen lezen. Nieuw tafeltje ernaast. Daar ligt nu mijn laptop op. Zo blijft de salontafel tenminste leeg. Zo begint langzamerhand de visie van mijn thuis vorm te krijgen.

Nog maar drie weken en dan gaat Sam met Janine naar Australie om daar een half jaar rond te trekken met rugzak en levend van de liefde en ruimte.. Voor hen heerijk en een fantastische kans om dat nu te doen. Tijd, ruimte, gespaard geld, liefde en een positieve ondernemingsgeest. Mooi om te zien hoe ze zich hier in vast hebben gebeten, alles er voor aan de kant hebben gezet en ook geweldig om te zien en mee te leven. Wat ben ik jaloers…
Terwijl de wereld in crisis geraakt en het erop lijkt dat iedereen er zo op achteruit gaat, is dit natuurlijk een heel andere kant van een hele mooie medaille.
Dat worden volgens mij hele mooie maanden voor hen..

Dan die andere lieve zoon. Vechtend, zwemmend, bovenkomend, weer glinsterende ogen, een kleine glimlach, gedeelde humor.. met gekruisde vingers hoop ik zo dat het vanaf hier alleen nog maar naar boven gaat. Het gevecht was zo zwaar en lang. Zucht.. We houden vol.. Ik ben in ieder geval reuze trots op hem en op wat hij tot nu allemaal bereikt heeft. Klaar zijn we nog niet. Nu komt het erop aan..

Na twee zware weken vroege dienst met maar 1 dag rust is dit lange weekend een ware zegen. Even lekker rustig aan en genieten. Maandag begint de nachtdienst weer, maar nu leef ik even heerlijk op dit wolkje van rust.
Ik wens iedereen een mooi weekend..

Een nieuw jaar dat hopelijk een nieuw begin mag gaan inluiden.
Elke gebeurtenis heeft me hier gebracht. Je blijft het het positieve zoeken..

De nachtdiensten zijn rond oud en nieuw om gevlogen. Het was een gezellige groep. Iedereen heeft het gezellig gehad en er waren veel hapjes.
Gelukkig ook weinig meldingen, zodat we veel hebben gelachen en gekletst.

Nu even twee dagen rust voor de hectiek weer word opgepakt en het weekend weer hard word gewerkt, de vroege diensten weer roepen.
Vandaag ga ik de kerstboom leeghalen en even naar de Ikea voor een nieuwe lamp en plant die de kale plek mag gaan vervangen.  Die de mooie bank die ik tegenwoordig heb mag aanvullen.
Voor nu een fijne week gewenst aan iedereen. Ik ga aan de gang.

M.

Het is bijna Nieuwjaar. Zoals vaker breng ik die werkend door. In de nachtdienst.
Het is elke dag een nieuwe dag, of dat nu in januari is of in december.
Ik heb er niet zo veel mee, niet meer sinds ik alleen ben. De kidz zijn groot, leven hun leven. Vorig jaar zat ik hier thuis en alleen en wat duurde die avond lang. Het sloeg nergens op. Dat is niets voor mij. Zo ben ik niet, ik ben niet zielig en dat wil ik ook niet zijn.
Vandaar dat ik dit jaar weer werkend doorbreng. Kerst was heerlijk en gezellig met familie en lekker eten. NU mag het gewone leven, het het gewone ritme wel weer beginnen.
De site is net weer online en de vraag is of ik nog wel wil bloggen. Er is heel veel gebeurd in de afgelopen maanden dat ik niet kon schrijven. Veel dat ik nog steeds niet kan schrijven.
Waar Bas probeert zijn eigen leven en ritme weer op te pakken, lijkt mij dat niet te lukken. Voel me ongelukkig, niet veilig, niet mezelf. Als ik de foto van kerst zie waar ik op sta, herken ik mezelf niet meer. De glans is uit mijn ogen. Mijn huid ziet vaal. Ik kijk ronduit verdrietig.
Waar ben ik gebleven ?
De zoektocht mag worden ingezet…maar waar?  

M.

Kijk nou het is er eindelijk weer.
Dacht dat ik het kwijt was maar zie hier, soms is geduld echt een schone zaak.

Binnenkort weer nieuwe logs, eerst eens uitvinden hoe het nu werkt.

Marion

Het gaat elke dag wat beter met mij. De zorg voor Bas is wat minder heftig, al laat de gezondheidszorg ons  hem lang wachten. Hopelijk hebben we dinsdag bericht over wat en waar, en hoe lang en .. nou ja in ieder geval iets.
Uiteindelijk bleek ik een zware virale infectie te hebben gehad, deze heeft mijn reuma op volle toeren geactiveerd.
Buiten de toch al drukke periode, de spanningen en dat er boven op maakte het allemaal net te veel.
Ik merk dat ik nu weer een beetje bijkom en normaler functioneer.
Dat wilde ik in ieder geval even laten weten. Ook al bezoek ik niet iedereen om iets te schrijven ik lees wel af en toe even bij.
Ik ben weinig online.. Heb niet zo veel dat ik hier nu wil laten weten.
Misschien later als het niet meer zo veel en zo drukkend is..

Tot schrijfss
.

 
Het leven loopt zijn pad en ik volg langzaam. Het is alweer een poosje geleden dat ik schreef dat ik op het strand veel energie opdeed. Zooo lang geleden..
Ondertussen zit ik ziek thuis.. het was simpelweg te laat.. Die energie heb ik opgebruikt om nog even door te werken.. Het lichaam wil even niet wat ik wil.
Bloed prikken, wachtend op de uitslag ben ik thuis, slaap ik veel, ben ik moe, moe en nog meer moe..
Wat is er toch met mij aan de hand. Ik wordt er soms moedeloos van en tegelijkertijd weet ik dat ik de afgelopen periode heel veel gegeven heb en er weinig is binnengekomen wat mij kon voeden. Geven is fijn als het in balans is, kennelijk bij mij dus even niet.
Wel hebben we de verjaardag van Bas gevierd. Mag tenslotte leuke dingen doen waar ik energie van krijg.
Momenteel verstop ik me voornamelijk, ben ik ( te ) veel thuis geweest, ( te ) veel binnen geweest, weinig op pad. Niet goed. Kennelijk heb ik het nodig, ook al is dit niet wie ik ben. In mijn hoofd kan alles, buiten kennelijk niet.
 Het loopt zoals het loopt, echter het loopt niet soepel.
 
Het is even te veel geweest.
Over een paar weken zal Bas opgenomen worden. Niet in het ziekenhuis. Hij gaat afkicken, herstellen en genezen van alles wat hem bezighoudt. Van de woede aanvallen, de boosheid, het roken van wiet, enzovoort.
Een periode waar we beide naar uitkijken en tegelijkertijd vrezen.
Hij zal dan alleen de weekeneinden thuis zijn en door de week daar zitten. Het is zijn eigen keus, zijn pad. Zwaar was de afgelopen periode, ik voel het in alles van mijn lichaam en geest.
Veel meegemaakt, gezien, gehoord, gevoeld. Wellicht te veel.
Ik weet het even niet.
Momenteel weet ik alleen maar dat ik moe ben. Moe van het vechten, moe van het er gewoon zijn.
Ik zal even heel egoistisch naar mezelf moeten kijken. Voor mezelf moeten zorgen en vooral mezelf even voeden.
Morgen ga ik naar het strand.. .. dingen laten waaien..

Tot schrijfs..
 

Daar zat ik dan in het zand
mijn leven even niet meer in de hand
terwijl de wind om mijn hoofd blaast
kijk ik verwonderd, verbaasd
naar de schoonheid van de dag
omdat ik er weer xc3xa9xc3xa9n beleven mag
Met mijn voeten begraven
in de zon, vol welbehagen
Genietend van het geluid
mijn lichaam schreeuwt het uit
de blijdschap vult mijn hart
weg waait alle pijn en smart
Terwijl ik naar de golven staar
en ik iets heel moois ervaar
Leeg en toch vol
verdrietig en toch vol lol
Een nieuwe bladzijde geschreven
een soort van herstart in het leven
Vol energie laat ik de zee
en neem nieuwe blijdschap mee.

Dit weekend ben ik nachtvlindertje. Nachtdiensten. Drie nachten van waken, bellen, gebeld worden, monteurs op pad sturen die je wakker gebeld hebt, enzovoort.
Is weer eens wat anders dan al die vroege diensten. Half vijf opstaan en drie uur klaar zijn.
Al vind ik dat nog steeds een heerlijke dienst.
 
De situatie met mij zijn hetzelfde. Al voel ik me veel rustiger. De situatie waar ik mee zit is niet verdwenen.
Veel vraagtekens blijven me aanvallen, die ik weer afweer en voor me uit schuif, want er zijn gewoon geen antwoorden. Dus laat ik het even voor wat het is.

Hoe is het leven verder? Nou daar kan ik bladzijdes over uitwijden ( schrijf je dat zo? , het staat zo vreemd)  echter dan verveel ik lezers met iets dat ze zelf ook meemaken.
Eerlijk gezegd trek ik me weer eens terug in mijn schulpje. Zit veel thuis, als ik vrij ben. Speel een spelletje op de pc, kijk wat t.v. doe het huishouden en soms wat oefeningen. Heb even niet zo veel zin in visite, weggaan of met te veel mensen in een kleine ruimte zitten. Al had ik met vaderdag wel alle hierboven genoemde zaken. Gelukkig was dat maar 1 dag..
Wel gezellig, even alle familie leden die nog wel met elkaar omgaan bij elkaar, zeer dierbaar ook, allemaal, toch merk ik dat ik daar dan niet wil zijn. Ik ontwikkel een soort van vluchtgedrag en sta dan veel in de keuken. Om te roken, maar ook om even wat meer lucht te krijgen in mijn hoofd. Wat dus al weken niet lukt.
Het lijkt soms alleen maar voller te worden. Overload aan informatie, gevoelens, ideeen, die er allemaal tegelijk uit willen en waar niets wint. Dus nog meer erbij.
Nou ben ik 48 jaar en voel me soms nog steeds een onwetende puber van 17..
Er is nog zo veel wat ik wil bereiken, wil doen, ontdekken, zien, beleven.
Ik merk dat na drie jaar alleen zijn, wat me makkelijk afgaat, er toch hiaten ontstaan. Begin te merken dat sommige dingen alleen doen, moeilijker worden. Niet in de laatste plaats het huishouden draaiend te houden. Soms denk ik wel eens dat het single zijn wordt overschat. Al weet ik ook niet of ik nog zou gedijen in een relatie, kan ik nog terug naar dingen samen doen ?
Denk het wel hoor, maar dat soort gedachtegangen zijn vaak voorbij gekomen.
Waar wandelen in de duinen hier om de hoek vaak lucht geeft merk ik dat ook dat nu even niet helpt.
Ik denk dat het tijd wordt voor een dagje uitwaaien op het strand, me even een te voelen met de eb en vloed van het water. Of het leven.. Net hoe je het bekijkt.
Nou bekijk ik het meestal met humor, lol en veel lachen. Dat blijft altijd in mij en bij mij. Dat redt ook vaak situaties die dreigen uit de hand te lopen.
Dat is wat me op de been houdt. Op veel fronten. Elke keer sterker geworden van alles wat op mijn pad komt en gaat, maar nu even iemand die ook af en toe steun zoekt. Accepteert dat ze het even niet allemaal alleen kan. Zo ben ik ook dan wel weer.
Toegeven dat het anders was kan ik best wel. Al doe ik het niet graag, grinnik.. Dat is dan weer die Ram in mij.

Zo dit was wel weer even genoeg zelf reflectie voor een dag. Mijn dienst gaat zo beginnen, dus tas inpakken, in de auto  en de donkere nacht tegemoet..
Dat de sterren mogen stralen zoals ook mijn glimlach doet.. Nog steeds, altijd..

Tot schrijfs..