WALKING WITH THE MOON

geestelijke groei of gek ?

strandwandelaar — Sun, 29 Apr 2012 15:16:03 +0000

Ineens mag ik weer nadenken over dingen die ik maandelang niet hoefde te bedenken. Het raakt voller en voller in mijn hoofd. Het niveau vliegt omhoog. Ineens kan ik blindelings dingen benoemen waar ik dat een hele poos zomaar, even kwijt was. Termologie en managementtaal vliegt om me heen. Zonder moeilijk te worden, rollen verschillende zaken zo uit mijn handen. Andere mag ik langer over nadenken en dat doe ik dan ook. De rol groeit, het plezier groeit, de ontspanning groeit ook.
Soms lijkt het wel of ik in een andere wereld ben gestapt.
Vandaag “toevallig ” met een collega over. Het is net of ik ontwaak uit een sluimerstand. Alleen komen er hele andere uitslagen uit dan een poosje geleden. Alsof in die sluimer er iets ontstaan is wat zich een andere weg heeft gebaand met dezelfde informatie. Een soort van frisse wind, rotonde met meer opties.. ?!
Groei of gek geworden ?
Ik geniet. …

Tot schrijfs
Marion

geestelijke groei of gek ? is a post from WALKING WITH THE MOON.

zelf sturen of zelfsturend ?

strandwandelaar — Sun, 22 Apr 2012 16:53:27 +0000

Het is nog niet helemaal duidelijk. Nog geen uitgeschreven pad. Overleggen, nadenken, opzoeken, uitzoeken, powerpoint maken, nadenken, loslaten en weer vangen.
Wat te doen, hoe ga je het aanpakken. Vele vragen op de afgevuurd.
Na veel denken, schrijven, strepen, weghalen en weer invoegen denk ik dat ik wel het een en ander op papier heb waar ik wat mee kan doen. Nu het team nog.
Hoe gaan ze erop reageren, kunnen ze zich erin vinden en hoe gaan ze er mee om.
Het is veel zoeken, proberen, opnieuw uitvinden en hervinden.
Geen teamleider.. maar floormanager. Dat is een keuze..
Ik wil niet leven met oude fouten en opnieuw misbruikt worden. Nu kan en mag het op mijn manier. Ik ben gegroeid en verder gegaan, zoals het hoort..

Met de duim gaat het redelijk oké, het voelt nog steeds vreemd, de huid is nog ruw en soms herinnert een bepaalde handeling me eraan dat nog niet alles zomaar kan. Gevoelloosheid maar ook overgevoeligheid strijden op allerlei manier door mijn arme duimpje heen. Extra smeren, en aandacht.. Pamperen..

Het weekend zit er weer op. Morgen gaan we weer stappen maken.. een voor een en niet meteen een marathon..Rustig aan, dan breekt mijn lijntje niet.. Ook dat heb ik geleerd.

Het boek dromen, durven en doen gaat weer vaak door mijn handen..

Tot schrijfsf
Marion

zelf sturen of zelfsturend ? is a post from WALKING WITH THE MOON.

En nu verder

strandwandelaar — Sun, 15 Apr 2012 10:49:10 +0000

Woensdag was het zo ver. Eerst mocht ik naar de afdeling radiologie. Ik moest een mammografie maken. Als je op de uitslag wacht, wat een half uur duurt, voel je je enigzins opgelaten, maar de uitslag was dat het er goed uitzag en dat ik via de huisarts over vijf werkdagen de uitslag kan navragen. Dat wordt dus dinsdag bellen.. Daarna mocht ik naar de handendokter.
De hechtingen werden verwijderd, die erg vast zaten, dus was nog niet zo even gebeurd.
Pijnlijk ook.. maar goed, alles was in orde en de plekken die nu nog gevoelloos zijn worden vanzelf weer gevoelig..
Donderdag en vrijdag ben ik weer naar het werk gegaan. Wat erg tegenviel. Was helemaal gebroken. Toch was ik blij weer lekker aan de gang te gaan, al kwam er nog niet zo veel uit mijn handen.

Sam en nine in Australie maken het goed. De reis heeft ze al vele uitdagingen geboden. Ook vele dingen die ze niet verwacht hadden. Gezien de vele mooie foto’s die ze sturen en alle kaartjes die de familieleden krijgen, komen ze op mooie plaatsen. Ze hebben gezeild, en veel auto gereden. Ze slapen ook in de auto. De Falcon doet het geweldig. Zoals je op de foto kan zien genieten ze echt van de reis en elkaar.
Nou tot schrijfs, maandag weet ik meer van de plannen op het werk.. Dus tot snel met een update.. Marion

En nu verder is a post from WALKING WITH THE MOON.

nog even volhouden

strandwandelaar — Sun, 08 Apr 2012 15:35:03 +0000

De laatste loodjes wegen echt het zwaarst. Ik wil van die hechtingen en die wond af en gewoon iets vastpakken. Ik wil gewoon een fles in mijn handen houden en niet aan iemand vragen iets in te schenken.. mijn geduld is op, mijn energie neemt toe en ik kan het niet kwijt.. ARGHRGHRGHAAH…zo dat is eruit.
Woensdag ga ik naar handen dokter en dan hoop ik verlost te worden.
De wond ziet er vreemd uit. Onderkant is gesloten maar de bovenkant wil niet zo. Verder heb ik geregeld zenuw pijnen waarvan ik tot nu toe nog nooit last heb gehad maar ok eens moet de eerste keer zijn dus even wennen. Mijn mams doet het huishouden en gister met mijn verjaardag mocht de visite zelf zijn drankjes inschenken en zelf de komkommer snijden.
Erg vreemd voelt dat wel overigens maar ok. Ook dat begint te wennen.
En toch ook helemaal niet… het voelt niet goed, is niet kloppend en op de één of andere manier ….tja.. vreemd ?! dus
Als het meezit mag ik dan donderdag wel weer naar het werk maar een pen vasthouden lukt me nog niet, dus nog even blijven behelpen..
Het zal een vreemd gevoel zijn..
Vandaag lekker niets doen, ( alsof dat de afgelopen dagen anders was) , en morgen waarschijnlijk ook niet. Behalve af en toe wandelen.
Afijn laat ik het positief afsluiten want tenslotte ben ik wel een stap verder zonder die vreemde bulten op mijn duim .
Allemaal een fijne pazen en geniet lekker van elkaar en het lekkere eten, de eieren en het paasbrood.
Tot schrijfs

nog even volhouden is a post from WALKING WITH THE MOON.

langzaam aan

strandwandelaar — Sat, 31 Mar 2012 16:36:55 +0000

Het lichaam heeft prachtige oplossingen voor problemen. Waar je de ene hand niet kan gebruiken merk je toch dat je veel meer kan dan je denkt. Zo kan ik het mes in mijn verband duwen, en zo met de wijsvinger ( die wel werkt) een boterham smeren. Met afdrogen, trek je gewoon een kamerjas aan en wacht een kwartiertje. Daarna wel even insmeren van de huid… Wat dan weer lastiger is met links..
Tandenpoetsen met een electrische tandenborstel in je linkerhand, je beweegt je hoofd in plaats van je hand. En zo word de lijst van kleine dingen langer en langer en merk je dat je meer kan dan je denkt. De andere dingen worden door mams gedaan. De schat komt om de dag langs en maakt lekker schoon voor mij.
De pijn valt mee, maar wellicht is dat ook te wijten aan het feit dat mijn pijngrens al vrij hoog ligt.
Daarnaast heb je natuurlijk de paracetamol, die trouw vier keer per dag ingenomen mag/moet worden.
Al met al is de eerste week omgevlogen.

In mijn afwezigheid is er op het werk ook veel aan het veranderen en is een zekere persoon ineens aangesteld in een andere functie. Word ik gebeld of ik interesse heb om … jawel dat in te vullen.. Denk er twee weken over na.. Zet wat op papier. Je moet het zeker weten en er achter staan.. mmmmh…
Dat is dan weer een onverwachtte wending waar ik inderdaad erg goed over na moet denken. Gesprekken volgen nog dus helemaal goed over na denken is niet mogelijk, maar goed het hoofdje is er wel mee bezig. In ieder geval betekent het voor mij alleen nog maar overdag werken. Dat is dan wel weer heel aantrekkelijk..

Zo weer een heel verhaal, en al duurt het wat langer dan normaal, het staat er weer..
Geniet van het weekend en al die mooie bloesem bomen die nu vol in bloei staan. Helaas kan ik er geen foto’s van maken.. Balen maar ja er staat tegenover dat ik van een ander probleem verlos raak..
Blijf het mooie zien en vooral blijf genieten.

langzaam aan is a post from WALKING WITH THE MOON.

Ben er weer

strandwandelaar — Mon, 26 Mar 2012 17:41:31 +0000

Verhaal tje volgt als mijn arm weer functioneert hoor.

Zo een lappenpop arm is helemaal niets
Bedankt voor de goede wensen van iedereen het is verder erg goed gegaan en deed geen pijn, maar de verdoving werkt nog dus geen idee of ik dat morgen ook nog vind..
Marion

Ben er weer is a post from WALKING WITH THE MOON.

Nog twee nachtjes

strandwandelaar — Sat, 24 Mar 2012 18:49:10 +0000

Ik ben aan het werk dit weekend. Eerst zag ik er tegenop wat ik wil nog zoveel doen voor ik met mijn hand zit en niets meer kan. ZO moeilijk om niets te kunnen doen en met één hand te functioneren.
Nu merk ik dat het toch wel een extra afleiding is waardoor ik er minder mee bezig ben.
Dat ik ertegenop zie is geen geheim. Natuurlijk dient het een doel, dus is het nuttig.
Maar een lokale verdoving bij het sleutelbeen en je arm die er dan bijbungelt schept bij mij toch enige vrees.
Zo werkt het :

Plexus-blok

Bij operaties aan uw hand of arm die langer dan een uur duren, kan een Plexus-blok worden gebruikt. De verdoving gaat als volgt:

De anesthesioloog geeft u met een speciale naald kleine schokjes in uw hals, oksel of net onder uw sleutelbeen. Op deze manier kan hij de plaats vinden waar het verdovingsmiddel moet worden ingespoten.
Het verdovingsmiddel wordt ingespoten en werkt na een half uur tot een uur. U heeft dan geen gevoel meer in uw schouder, arm en hand en kunt ze niet meer bewegen.
Het duurt enkele uren voordat de verdoving is uitgewerkt. Binnen maximaal twaalf uur heeft u het gevoel weer terug in schouder, arm en hand.
Krijgt u pijn nadat de verdoving is uitgewerkt, dan kunt u de verpleegkundige om een pijnstiller vragen.

Maandag om 15:15 uur ben ik aan de beurt.. Op naar maandag..
Fijn weekend allemaal en denk eraan, geniet elke dag , je weet het maar nooit…

Nog twee nachtjes is a post from WALKING WITH THE MOON.

Tja

strandwandelaar — Sat, 17 Mar 2012 21:34:35 +0000

Het gesprek met P&O is geweest. Was redelijk en logisch. Vervolg komt nog. Is nog geen definitief besluit genomen, maar heb mijn zaak in ieder geval uiteen kunnen zetten. Tevens is het duidelijk dat de problemen die ik eerder aan heb gegeven serieus genomen worden en dat er al acties zijn uitgezet.
Vorig weekend was heerlijk. Gewandeld en echt genoten van al die kleine dingen waar je zo intens van kan opleven. Geen foto’s gemaakt, ik was vergeten om de accu op te laden en ik wilde niet wachten tot die klaar was, dus maar zonder gegaan.
Was op zich ook wel lekker om relaxed rond te lopen.
De afgelopen week is omgevlogen, mede doordat ik lekker vrij heb genomen. Niet om uit te rusten maar om stukje bij beetje mijn huis vast schoon te maken en op te ruimen voor volgende week. Na de operatie aan mijn duim ben ik twee weken uitgeschakeld. Aangezien mijn hele arm word verdoofd en er een zenuw wordt schoongemaakt. In de regel doen zenuwen pijn. Dus hoe of wat is nu nog onduidelijk.
Dus nog maar 1 week te gaan.

Tja is a post from WALKING WITH THE MOON.

time flies

strandwandelaar — Fri, 09 Mar 2012 20:40:17 +0000

When you’re having fun.. of zo iets..

Nou heb ik niet alleen maar lol gehad, maar ook een hele rare week met allerlei zaken die ik niet in de hand had en ook totaal geen grip op kreeg. Daar heb ik zo een hekel aan, maar vreemd genoeg voel ik me er heerlijk bij.
Op het werk liep het allemaal al heel anders maar thuis ook. Slapen liep vreemd, wakker worden was een gewaarwording met geregeld de vraag op wat voor dag leef ik nu weer..
Had ik plannen? Wat moet ik doen vandaag?
Het was er gewoon even niet.. Had lichte griep verschijnselen en heb al dagen last van hoofdpijn.. Maar ook dat gaat wel weer over voor ik een jongetje wordt. Althans dat hoop ik dan maar..
Nu even lekker een weekend om bij te tanken en even de rust te pakken waar ik erg veel behoefte aan heb. Ook eens even daglicht van dichtbij gekijken, want op het werk is altijd alles afgesloten en zie je buiten alleen als je naar huis gaat of naar het werk rijdt.
Ter update heb ik dinsdag een afspraak bij PZ voor dat gevalletje late diensten. Dus ik ben benieuwd waar ze mee gaan komen en of er nu wel opties zijn.
De kids in Australie hebben al van alles meegemaakt en ook dus een deel van de overstromingen, want ze waren even twee dagen gestrand in Gympie nota bene..
Afijn ze maken het goed en liggen alweer ergens aan een strandje dus is goed gekomen.
Ondertussen geniet van elk stukje kleur dat in de natuur verschijnt en zal ik dit weekend weer eens het bos in trekken om foto;s te maken. Er is niets mooiers dan de natuur die tot leven komt.
Dus iedereen een heerlijk weekend toegewenst.

time flies is a post from WALKING WITH THE MOON.

De operatie die het niet werd

strandwandelaar — Fri, 24 Feb 2012 17:32:01 +0000

Daar kwam ik binnen, zenuwen gierden door de maag, vijf man in witte jassen.

Gaat u hier maar liggen mevrouw.. Zucht, nou kom maar op dan, dacht ik nog…
Hij bekijkt de duim. mmmmh heeft u ook last van minder gevoel in de duim.. Ik : “ja aan de buitenkant.”

Mmmmmhh. Ik denk…

Jongens neem maar een half uur koffie pauze, ik heb jullie hier even niet nodig, het gaat niet door.
Ik kijk hem verschrikt aan.. “Maak je een grapje.? ”

Nee zegt hij.. Er ligt een belangrijke zenuw net onder de zwelling en zoals ik het bekijk zit de vergroeiing er aan vast of er om heen.

Dat kan ik zo niet behandelen.

U mag een afspraak gaan maken voor een echte operatie mevrouw..
Ik heb microscoop nodig en microscopische bril om de zenuw vrij te leggen anders verliest u de functie van uw duim.

Aiii

De hele arm word dan verdoofd en dan bent u zo een beetje twee weken zoet mee. Minstens..

Getver derrie
Afijn ik ben meteen langs de afdeling opname geweest, heb de verpleegkundige, de arts en de anesthesist gesproken en stond een uur later zonder verbandje weer bij de auto van mijn zoon, die in slaap was gevallen.. hahahahahaha

Ben een beetje van slag maar oké ik heb liever de duim nog een poosje in dienst als ik eerlijk ben. Dus al met al.
goede arts ..

De operatie die het niet werd is a post from WALKING WITH THE MOON.