Bijna Nieuwjaar
Het is bijna Nieuwjaar. Zoals vaker breng ik die werkend door. In de nachtdienst.
Het is elke dag een nieuwe dag, of dat nu in januari is of in december.
Ik heb er niet zo veel mee, niet meer sinds ik alleen ben. De kidz zijn groot, leven hun leven. Vorig jaar zat ik hier thuis en alleen en wat duurde die avond lang. Het sloeg nergens op. Dat is niets voor mij. Zo ben ik niet, ik ben niet zielig en dat wil ik ook niet zijn.
Vandaar dat ik dit jaar weer werkend doorbreng. Kerst was heerlijk en gezellig met familie en lekker eten. NU mag het gewone leven, het het gewone ritme wel weer beginnen.
De site is net weer online en de vraag is of ik nog wel wil bloggen. Er is heel veel gebeurd in de afgelopen maanden dat ik niet kon schrijven. Veel dat ik nog steeds niet kan schrijven.
Waar Bas probeert zijn eigen leven en ritme weer op te pakken, lijkt mij dat niet te lukken. Voel me ongelukkig, niet veilig, niet mezelf. Als ik de foto van kerst zie waar ik op sta, herken ik mezelf niet meer. De glans is uit mijn ogen. Mijn huid ziet vaal. Ik kijk ronduit verdrietig.
Waar ben ik gebleven ?
De zoektocht mag worden ingezet…maar waar?
M.
Helena says:
28 december 2011 at 14:46Inderdaad Marion; geduld is een schone zaak (al duurde het mij net ff te lang
) Nu kan ik ook ineens ook niet meer inloggen op ‘Vida’ maar ach, gelukkig kunnen we overal bloggen nietwaar. Goed om weer iets van je te horen, alleen vervelend om te horen dat je in een dip zit joh. Ik wens je in ieder geval voor de laatste paar dagen van dit jaar en natuurlijk voor het nieuwe vooral heel veel lichtpuntjes die je zoektocht kunnen vergemakkelijken!!